Het duurt nu niet lang meer voor Andre Agassi voor de laatste keer kushandjes naar het Amerikaanse publiek zal werpen. Het afscheid op Wimbledon in de derde ronde tegen Rafael Nadal was al emotioneel, maar nu zal iedereen die wat met tennis bezig is een krop in de keel krijgen als de Amerikaan voor de laatste keer de court zal afstappen en er daarna nooit meer op zal staan als professioneel tennisspeler. En heel wat mensen zullen hem missen, de 36 jaar oude legende uit Las Vegas.
Er is de laatste tijd heel wat speculatie geweest over wanneer Andre Agassi afscheid zou nemen van het tennis. Velen dachten dat het na de US Open van vorig jaar zou zijn, maar nadat hij zo’n geweldig toernooi had gespeeld, wilde de Amerikaan er nog even mee doorgaan. Jammer genoeg moest hij forfait geven voor de Masters Cup vanwege een blessure. Hij had erop gehoopt nog even te kunnen doorgaan, maar vlak voor het toernooi van Wimbledon van start ging, kondigde Agassi aan dat hij ermee zou ophouden na de US Open 2006.
In de persconferentie waar hij zijn definitieve vertrek aankondigde, legde hij de redenen uit waarom hij het wereldje verlaat: de mentale, fysieke en ook emotionele tol die 20 jaar als professionele tennisspeler leven van hem eiste. Hij koos Wimbledon om het aan de wereld te vertellen, omdat het de plaats was waar het eigenlijk allemaal begon voor de Amerikaan. Hij won er zijn eerste “major” in 1992.
Voor dat afscheid van deze levende legende er daadwerkelijk aankomt, hadden we graag eens teruggekeken op zijn lange en opmerkelijke carrière. Die begon ongeveer 20 jaar geleden, 16 jaar nadat Andre Kirk Agassi werd geboren op 29 april 1970 in Las Vegas, Nevada, de Verenigde Staten. In 1986 werd hij als 16-jarige een leerling van Nick Bollettieri, en ze bleven samenwerken tot juli 1993.
In 1987 haalde de Amerikaan de halve finale in Stratton Mountain en Basel. Hij won zijn eerste ATP titel als een Wild Card in Itaparica. Op zijn 18e won hij 6 titels van de 7 finales die hij haalde. Hij stond ook nog eens in de halve finale in Roland Garros en de US Open. Een jaar later, in 1989, won hij zijn enige titel in Orlando, en de enige finale die hij nog speelde was in Rome.
In 1990 stond Agassi in zijn eerste grandslamfinale, in Parijs. Hij verloor die van Gomez. Later op het jaar wist hij ook de finale in New York te bereiken, maar hij werd er geklopt door zijn latere rivaal, Pete Sampras. Verder won hij ook het ATP World Championship in Frankfurt, waar hij onder meer Becker en Edberg versloeg. De Amerikaan won ook nog 3 andere titels.
In het Amerikaanse Davis Cup team speelde Agassi een grote rol: hij speelde een 30-6 record bij elkaar en hielp de Verenigde Staten aan hun laatste 3 overwinningen (1990, 1992 en 1995). Hij maakte ook deel uit van het team dat eindigde als finalist in 1991. Na McEnroe (met 49 overwinningen) en Vic Seixas (36) had hij met zijn 30 overwinningen het meeste enkelmatchen gewonnen voor Amerika. Hij debuteerde in ’88 op zijn 17e en nam in de jaren erop deel aan 21 rondes in de Davis Cup. Hij brak ook het record van Bill Tilden door 16 opeenvolgende matchen te winnen in de Cup. In 1990 won Amerika de eerste Davis Cup titel sinds 1982.
In 1991 won Agassi Orlando en Washington, en eindigde hij opnieuw als finalist in Roland Garros, hij verloor er van Courier. In 1992 won hij Toronto en Atlanta. En datzelfde jaar won hij zijn eerste grandslam, Wimbledon. Dat was een verrassing voor velen, want men verwachtte niet dat een baselinespeler de trofee zou pakken. Hij was het 14e reekshoofd, en het was slechts het 3e toernooi op gras dat hij speelde. In de kwartfinale vocht hij zich in 5 sets voorbij drievoudig kampioen Boris Becker, en in de halve finale versloeg hij op een indrukwekkende manier John McEnroe in zijn laatste enkelmatch op Wimbledon. In de finale tenslotte versloeg hij Goran Ivanisevic, het Kroatische servicekanon, die in zijn eerste grandslamfinale stond. Agassi begon aan de partij als underdog tegen het 8e reekshoofd, maar won de match uiteindelijk in 4 sets. Hij won het toernooi als laagst gerangschikte speler ooit. Hij kwam in het clubje van Amerikaanse Wimbledonwinnaars: Stan Smith, Arthur Ashe, Jimmy Connors en John McEnroe. Wimbledon werd uiteindelijk het begin van een hele reeks overwinningen.
In ’93 onderging de Amerikaan een operatie aan zijn rechterpols. Daarvoor had hij San Francisco en Scottsdale gewonnen, en ook zijn allereerste dubbeltitel, in Cincinnati, met Korda. Een jaar later keerde hij terug en won hij 5 titels, waaronder de US Open, AMS Toronto en Parijs. In New York werd hij de eerste niet-gerangschikte speler sinds Fred Stolle in ’66.
In ’95 won Agassi 7 titels van de 11 finales die hij speelde. Hij verzamelde een record van 73-9 en werd de 12e speler in de geschiedenis van de ATP om nummer 1 van de wereld te worden op 10 april. Dat bleef hij tot 5 november, wat een totaal maakte van 30 weken. Tijdens het hardcourt seizoen in de zomer bleef hij 26 wedstrijden ongeslagen, en won de toernooien in Washington, Montreal, Cincinnati en New Haven. Zijn streak eindigde in de finale van de US Open, die hij verloor van Pete Sampras. De twee rivalen ontmoetten mekaar 3 keer in de finale van een masterstoernooi dat jaar: in Indian Wells, die hij verloor, maar hij won wel de twee andere confrontaties in Miami en Montreal.
Agassi was niet alleen een grote tennisspeler, maar ook een groot mens. Hij stak miljoenen in een project om kansarme kinderen te helpen in zijn thuisstad, Las Vegas. Hij bouwde er zelfs een schooltje met het geld. Zijn beste vriend, Perry Rogers, is voorzitter van Agassi Enterprises, Inc. en de Andre Agassi Charitable Foundation, die opgericht is in 1994. Deze organisatie hield onder andere een benefietconcert in 1995, en verzamelde meer dan 52 miljoen dollar. Het evenement in 2005 leverde 10 miljoen dollar op en verschillende bekende sterren zoals Elton John, Celine Dion, Lionel Richie en anderen hielpen eraan mee. Het schooltje werd op 30 augustus 2001 geopend voor 3 leerjaren, en later werden er de mogelijkheden steeds uitgebreider. Hij won met zijn organisatie de Arthur Ashe Humanitarian Award in 1995 en 2001.
(Foto : Tennis.info)
|
