2005. Kim Clijsters poogt opnieuw een comeback te maken na een polsblessure. De verwachtingen zijn niet hoog. Zal Kim ooit weer op topniveau tennissen? Kims antwoord voor de non-believers leest u hier.
Australië blijkt te vroeg te komen voor een comeback. Ook voor het toernooi van Parijs meldt Kim af. Ze wil geen enkel risico nemen en er voor eigen publiek, op de Diamond Games, opnieuw staan. Clijsters, buiten de top-50 gezakt door alle blessureleed, heeft geen bye meer in de eerste ronde. Op dinsdag 15 februari 2005 maakt Kim haar wederoptreden in een aardig volgelopen Sportpaleis. Wat ze verwacht? "Niets. Als de pols het houdt, is het goed." De Kroatische Jelena Kostanic is slachtoffer met dienst. Exact 60 minuten houdt ze het uit. In de tweede ronde speelt Clijsters tegen Nadia Petrova. Het wordt een felle strijd, maar Kim wint en mag zich opmaken voor een kwartfinale tegen Venus Williams, die op jacht is naar het diamanten racket. "Ik hou van dit soort matchen," straalt Venus. "Iedereen wil me afschieten. Zalig." Hoewel Kim aardig meespeelt, is er geen beginnen aan tegen Venus Williams. De Amerikaanse mist bijna niets. Clijsters kan niet anders dan achter de feiten aanlopen. Veel heeft ze zichzelf daarbij niet te verwijten. Het wordt 6-2 en 6-3 voor Venus Williams. De staande ovatie van het publiek is echter voor Kim Clijsters; en Venus Williams klapt gemeend mee.
Op de wereldranglijst zakt Clijsters nog verder weg. 133ste staat ze nog wanneer het toernooi van Indian Wells van start gaat. Geen ‘bye’ dus in de eerste ronde, maar meteen aan de bak. Veel tijd heeft ze niet nodig. Na 40 minuten is Nicole Pratt er aan voor de moeite. Ook de volgende wedstrijden leveren niet al te veel problemen op voor Kim Clijsters. Enkel in de kwartfinale, tegen de Spaanse Conchita Martinez, verliest Kim een set. “Ik bracht mezelf in de problemen,” zegt ze daarover. Verder is Kim meer dan tevreden over haar niveau. “Ik zie de ballen heel goed.” In de halve finale tegen Elena Dementieva, het vierde reekshoofd, wordt het 6-4 en 6-2. “Nog nooit was ik zo gelukkig om een finale te bereiken!” straalt Clijsters. De finale, tegen Lindsay Davenport, kent een desastreus begin voor Kim. Ze kijkt al snel tegen een 4-0 achterstand aan. Maar dan komt de vechter in haar naar boven. Ze blijft ballen terughalen en weet Davenport aan het twijfelen te brengen. Dat levert zes spelletjes op een rij op. In de tweede set wil Davenport niet zo eenvoudig wijken. Ze wint die met 6-4. Maar de derde set gaat al bij al eenvoudig naar Clijsters (6-2). Ze is de laagst gerangschikte Tier I-winnares uit de geschiedenis en tevens de laagst gerangschikte speelster sinds 1975 die het nummer één klopt.
Om lang te genieten van de zege is er geen tijd. Kim moet alweer aan de bak in Miami. Ook daar is ze niet vrij in de eerste ronde. Maar ze blijft winnen. Na de 11de wedstrijd op rij in deze Amerikaanse tournee is er even paniek. De linkerpols voelt stijf aan. Bij de opwarming voor de kwartfinale blijkt er echter geen probleem. Clijsters speelt en wint opnieuw van Dementieva. In de halve finale vernedert ze Amélie Mauresmo: 6-1 6-0. Tegen Maria Sharapova in de finale wacht een echte test. De match wordt in moeilijke omstandigheden gespeeld. Er staat veel wind en ook de regen is niet ver weg. Al snel wordt de match stilgelegd. Het is onze Kim die de omstandigheden het beste beheerst. Toch wordt het nog spannend, mede dankzij de vechtlust van de 17-jarige Sharapova. Bij de derde matchbal is het raak. 6-3 7-5. Kim realiseert de ongelooflijke dubbel; Indian Wells en Miami winnen in hetzelfde jaar. Enkel Graf deed het haar voor. Kim Clijsters is opnieuw een top-20 speelster.
Op gravel gaat het heel wat moeizamer. Clijsters is bang: dit is voor haar pols de meest belastende ondergrond. In Warschau, waar ze een wildcard krijgt, heeft ze alle moeite van de wereld om de eerste ronde te overleven tegen kwalificatiespeelster Perebiynis. Het lukt echter. In de kwartfinale rekent Kim af met Elena Bovina. Zonder de pols in het achterhoofd, want “die blessure heeft toch niets met haar te maken”. In de halve finale is Clijsters echter niet opgewassen tegen Svetlana Kuznetsova.
Ze reist verder naar Berlijn. Daar staat ze in de achtste finale tegenover Patty Schnyder. Ze wint de eerste set, komt 5-3 voor in de tweede en krijgt vier matchballen. Maar die kan ze niet benutten. Even later gaat ze onderuit. De pijn aan de rechterknie is te hevig om door te spelen. Het blijkt om een verrekking aan de mediale band te gaan. Roland Garros komt nu in het gedrang.
'Op 80% van haar mogelijkheden' begint Kim toch aan het grandslamtoernooi. Gedurende drieëneenhalve wedstrijd gaat alles goed. Dan lukt er, in die vierde ronde tegen Davenport, plots niets meer. De Amerikaanse is zelf de laatste die begrijpt hoe ze Kim Clijsters kan kloppen op gravel. “Geen verklaring,” luidt het bij Kim.
Clijsters legt de riem er even af. Dat helpt. Pijnvrij, en met een nieuwe vriend (Brian Lynch) aan haar zijde, kan ze beginnen aan de voorbereiding op Wimbledon. In aanloop naar dat toernooi speelt ze in Eastbourne. Via Jelena Jankovic, Conchita Martinez en Mashona Washington gaat het naar de halve finales. Daarin speelt Kim tegen Svetlana Kuznetsova. Het is een match met ups en downs aan beide kanten. Uiteindelijk is Kim Clijsters degene die het best bij de les is. Ze wint met 6-4 3-6 6-4 en speelt de finale tegen toernooiverrassing Vera Douchevina. Die biedt precies één set lang weerwerk. Clijsers wint het toernooi en stijgt naar de 13de stek op de wereldranglijst.
Wimbledon is geen succes. De loting valt tegen: al in de vierde ronde treft Kim Lindsay Davenport, die dan ook nog eens de wedstrijd van haar leven speelt. Het mag een wonder heten dat Kim de Amerikaanse tot een driesetter kan dwingen. Ze speelt ook nog gemengd dubbelspel met Olivier Rochus. Het Belgische duo haalt de kwartfinales, waar ze verliezen van de uiteindelijke winnaars Pierce/Bhupathi.
Kim speelt dan een cruciale rol in de Fed Cup. België neemt het in Bree op tegen Argentinië. Inzet is een plaats in de wereldgroep in 2006. Kim opent tegen Diaz Oliva. Wanneer ze mag serveren voor matchwinst, mept ze het net aan diggelen. Ze wint alsnog. Ook haar tweede wedstrijd, tegen Gisela Dulko, wint ze, zij het enigszins bleekjes. Kim blijkt buikgriep te hebben. Motilium helpt niet. Toch speelt ze het dubbelspel, met Els Callens. De Belgen winnen de eerste set. Er is even consternatie wanneer Kim naar het toilet loopt omdat ze weer misselijk is. Tot overmaat van ramp komt ze enkele punten na haar terugkeer onzacht in aanraking met de scheidsrechterstoel. De Argentijnse meisjes profiteren van het feit dat Kim even niet alomtegenwoordig is - Callens staat niet goed te spelen - om de tweede set te winnen en uit te lopen in de derde. Clijsters wordt razend en daardoor slaat wonderwel de motor van Callens aan. Onder luide aanmoedigingen van het publiek komen de Belgische meisjes nog terug – om te winnen! België mag dus in 2006 starten in Wereldgroep I.
Dan kan Clijsters eindelijk weer naar de VS. De Amerikaanse hardcourttoernooien vormen haar hoofddoel. Het is de ondergrond die haar het beste ligt. De immer goedlachse Kim is er ook bijzonder populair. In de US Open Series krijgt ze de bijnaam “Miss Congeniality”. De vorm en de glimlachjes zijn er al meteen in Stanford. Kim speelt er finale tegen Venus Williams. Die mag bij 5-4 weliswaar serveren voor de eerste set, maar Kim is niet van plan die set zomaar prijs te geven. Ze pakt drie spelletjes op rij en raast met 6-2 ook door het tweede bedrijf.
In San Diego loopt het in de kwartfinale mis tegen de Chinese Shuai Peng. Maar in gelukksstad Los Angeles is het weer raak, ondanks een confrontatie met een palmboom (Kim wint dat punt wel nog doordat Hantuchova afgeleid is) in de finale tegen Daniela Hantuchova. In het hele toernooi verliest Kim slechts 25 spelletjes. Ze stijgt van 10 naar 8.
Met frisse tegenzin trekt Clijsters nog naar Toronto. Het toernooi moet ze spelen van de WTA. De organisatie heeft te kampen met een aantal afzeggingen en Kim wil haar naam niet aan die lijst toevoegen, en wil ook geen boete betalen. Dus speelt ze er. Hier vindt ze het laatste ontbrekende puzzelstukje op weg naar die langverwachte grandslamzege. In de finale vindt ze haar beste tennis tegen Justine Henin. “Een van de mooiste zeges uit mijn carrière,” glundert Kim. Ze wint meteen ook de US Open Series.
Maar toch wordt Kim gehekeld door de pers vlak voor de start van de US Open. “Kimmeke is moe, heeft pijn,…” luidt het spottend. Kim kondigt ook aan dat ze in 2007 haar racket aan de wilgen zal hangen. Op de US Open start ze als vierde reekshoofd. Het gaat vlotjes richting kwartfinale, waar Venus Williams wacht. De Amerikaanse speelt prima. Ze komt een set en een break voor. Maar dan is Kim er weer. Je ziet de vastberadenheid. En ze wint ook, met 4-6 7-5 6-1. De halve finale tegen Maria Sharapova lijkt makkelijker te gaan worden. De Russin raakt geen bal in de eerste set en is bijna in tranen. In de tweede set klampt ze goed aan. Ze poetst met prima opslagwerk vijf matchpunten weg en wint de set in een tiebreak. Maar de veer bij Kim breekt niet en Sharapova komt fysiek tekort om alles terug te halen. Zo plaatst Clijsters zich voor de finale tegen Mary Pierce. Eén uur en vijf minuten tennis later is de grandslamzege binnen. Als winnares van de US Open Series vestigt Kim een recordbedrag aan prijzengeld. Clijsters geeft in Bree een feestje voor de fans.
Clijsters speelt en wint nog het toernooi van Luxemburg, maar krijgt er last van de achillespees. Ze besluit toch in Filderstadt te spelen, waar ze weer nummer één van de wereld kan worden, maar zit er fysiek volledig door na de belastende zomer. Tegen Elena Dementieva gaat ze de boot in, in de kwartfinale. Bovendien is er ook het nieuws dat haar ouders gaan scheiden – iets waar Kim wel mee bezig is. Dat vertaalt zich ook op de court. Ze neemt enkele weken rust.
Eind oktober is er dan het toernooi van Hasselt, waar Clijsters als nummer 2 van de wereld aan de start komt. Daar staat ze er weer. Ze komt nooit in de problemen op weg naar haar negende titel van het seizoen. Althans niet in het enkelspel. In de halve finale van dubbelspel (met Els Callens) gaat ze zodanig op in het spel dat ze eerst in aanraking komt met een timer. Zonder erg. Even later duikt ze door de reclameborden aan de rand van de court. De botsing met de camera is pijnlijk – ze heeft verzorging nodig. Clijsters speelt echter verder en loopt even later weer vrolijk richting timer. Dit keer komt ze wel tijdig tot stilstand. Maar de match gaat wel verloren.
De Masters zijn het toernooi te veel. Clijsters heeft geen zin om naar Los Angeles te vliegen. De vermoeidheid na een lang seizoen en de jetlag zorgen ervoor dat ze haar twee eerste matchen, tegen Pierce en Mauresmo, verliest. Ze redt de eer nog tegen Dementieva.
2005, een droomjaar voor Kim Clijsters, die op enkele punten van de eerste plaats op de wereldranglijst strandt. Wat een comeback! Het zal haar de awards “Player of the Year” en “Comeback Player of the Year” opleveren. Ze wordt ook tot ITF-wereldkampioene gekroond. En ze krijgt – nog maar eens – de Karen Krantzcke Sportmanship Award.
Lees ook:
Hoe het allemaal begon
1999: De belofte is er!
2000: Bevestiging van de belofte
2001: De doorbraak
2002: Met vallen en opstaan
2003: Nummer één – en toch…
2004: Een hardnekkige polsblessure
Elise
Vermariën (Foto : PJZ)
|
